There is a place.. A place in Hell reserved for me and my friends.. And if ever I wanted to cry, then I will.. Because I can..
| 20.2.09 |
| Turn Up The Faders.. |
Come on and dance emphatically, manically, desperately.. Who knows where this is heading?.. Bring the beat in I wanna feel it....
Ετικέτες SoRedTheRose |
posted by weirdo @ 12:18 πμ   |
|
|
|
| 16.1.09 |
| To be where there's life.. |
 How do I get there?.. |
| posted by weirdo @ 9:19 πμ |
|
|
|
| 28.8.08 |
| Percussion.. |
 Εικόνες διάφανες, από κείνες που είναι πιο εύκολο να συναντήσεις τη μέρα, παραχωρούν χωρίς προειδοποίηση τη θέση τους σε μορφές άλλες, απροσδιόριστες και επικίνδυνες, ελκυστικές, έτοιμες να σου κατασπαράξουν το μυαλό. Δεν αντιστέκεσαι. Σε διαπερνούν σα σφαίρα και το κενό που αφήνουν, μένει εκεί, ανέπαφο, έστω κι αν προσποιείσαι ότι δεν το βλέπεις.. Ξυπνάς και αισθάνεσαι πιο κουρασμένος από πριν, σαν να μην κοιμήθηκες στιγμή. ‘- Ήσουν ποτέ αυτό που νόμιζες;’ αναρωτιέσαι..
Ίσως είναι που πάντα σε γοήτευαν οι αντιφάσεις. Ανέπνεες και ταλαντευόσουν μαζί τους. ‘-Μεγάλωσες, ναι;’.. Το αν ωρίμασες είναι μια άλλη ιστορία, αμφιβάλλω αν κάποιος ξέρει να την αφηγηθεί ακριβώς.. Όπως και να ’χει, ποτέ δεν κατάλαβες τη χρησιμότητα της λέξης. Προτιμάς το ‘βιώνω’.. Ακούγεται πιο ρεαλιστικό, πιο ανθρώπινο. Παίρνεις τα δεδομένα σου και τα κάνεις ό,τι θες. Αν θες.. Τα μετατρέπεις, τα στραπατσάρεις, τα χτίζεις από την αρχή. Δικαίωμά σου..
Κοιτάζω το ρολόι και το μόνο που σκέφτομαι είναι πως θέλω να προλάβω περισσότερα..
|
| posted by weirdo @ 2:29 μμ |
|
|
|
| 27.7.08 |
| Shatter.. |
Κάθε τόσο έφερνε το παγωμένο μπουκάλι στα χείλη του. Η σκέψη πως όλα τα μάτια ήταν καρφωμένα στα υγρά του δάχτυλα του προκαλούσε τόση συστολή, που η δίψα του κοβόταν, πριν η επόμενη γουλιά φτάσει στη γλώσσα του. Αλλά δεν ήταν κάτι καινούριο. Το ίδιο προδιαγεγραμμένο άγχος της αναμονής, λίγο πριν τη συνάντηση με κάθε νέο πελάτη. Ούτε φόβος. Ίσα-ίσα, συχνά έβρισκε τον –δικαιολογημένα- υπαρκτό κίνδυνο μήπως τελικά τον πιάσουν, διεστραμμένα ελκυστικό. Στιγμιαίες αναλαμπές ενοχής, αυτές έκαναν όλη τη ζημιά. Δεν διαρκούσαν όμως αρκετά για να τον αναγκάσουν να γυρίσει πίσω άπραγος. Άλλωστε ποτέ δεν νοιάστηκε για το ‘μετά’. Δεν ζητούσε να μάθει λεπτομέρειες κι όσους είχε ήδη συναντήσει, τους βρήκε αρκετά αντιπαθείς. Αλλά δεν χρειάστηκε ποτέ να ξαναδεί κανέναν τους. Μια τυπική συναλλαγή. Δουλειά. Όλα καλά.. Τα 10 λεπτά που είχε καθυστερήσει δεν ήταν καν ανησυχητικά, τα μετρούσε όμως ήδη μαρτυρικά. Το κεφάλι του προσπαθούσε μάταια να χωνέψει πώς μπόρεσε να τα ξεράσει όλα έτσι εύκολα το βράδυ της μοιραίας γνωριμίας τους. Ο ναρκισσισμός του να την εντυπωσιάσει.. Με το οινόπνευμα γινόταν άλλος άνθρωπος, το ήξερε καλά. Τολμούσε χωρίς δεύτερη σκέψη όσα νηφάλιος στρίμωχνε στις χρόνια τσουβαλιασμένες ανήθικες σκέψεις του. Δεν φαντάστηκε όμως πως θα έχανε κάθε έλεγχο μέσα σε μια στιγμή.. Βασιζόταν σε όσα ήπιαν.. Ευχόταν σαν τρελός το επόμενο πρωί εκείνη να μην θυμάται τίποτα. Ίσως και να τα σκεφτόταν κοροϊδευτικά σαν ένα καλοδουλεμένο παραμύθι και να ξενέρωνε. Μπορεί και να μην γούσταρε να τον ξαναδεί ποτέ.. « - Αν έχεις σκοπό να τα 'μαζέψεις', ξέχνα το. Θα στο πω ξεκάθαρα. Σε χρειάζομαι..»
« - Με δουλεύεις, έτσι..;»
« - Δεν σε ξέρω τόσο, ώστε να έχω το θάρρος..»
Δεν είχε το κουράγιο να βάλει φρένο στα απανωτά του λάθη. Συμφώνησε πολύ εύκολα – σχεδόν υποτακτικά- στην ώρα και τον τόπο, όμως το συνειδητοποίησε όταν η συνομιλία τους είχε ήδη τελέιώσει. Ήθελε πραγματικά να την ξαναδεί, αλλά όχι έτσι.. « - Άργησα; Συγγνώμη.. Έχεις κάτι για μένα;..»
« - Δεν σε καταλαβαίνω..»
« - Με δουλεύεις, έτσι..;»
« - Δεν σε ξέρω τόσο, ώστε να έχω το θάρρος..»
Την κοιτούσε από πάνω μέχρι κάτω αδιάκριτα και προκλητικά. Τι στο διάολο ζητάει αυτή εδώ..;
« - Δεν σκοπεύω να σκοτώσω κανέναν, αν είναι αυτό που σε ανησυχεί..»
« - Δεν με νοιάζει τι θα κάνεις όταν χωριστούμε. Αλλά είμαι περίεργος..»
« - Ας πούμε ότι θα κυκλοφορώ πιο άνετα. Ελπίζω να σου φτάνει..»
« - ………»
« - Αλλά ξέρεις.. Πρέπει να σε ξαναδώ. Χρειάζομαι κάτι ακόμα. Θέλω να μου μάθεις να το χρησιμοποιώ..»
______________________________________ Στην εξώπορτα του σπιτιού βρέθηκαν δυο νυχτιάτικες ανάσες που μύριζαν αλκοόλ. Την παρατηρούσε όσο εκείνη έψαχνε στην τσάντα της τα κλειδιά. Ακόμα δεν μπορούσε να καταλάβει αν το περίστροφο ήταν μόνο μια αφορμή για να βρεθεί κοντά του ή μια ανάγκη που την έσπρωχνε στο να ικανοποιήσει κάθε του επιθυμία. Δεν τον ένοιαζε και πολύ άλλωστε. Του έφτανε μόνο να κυλήσει η νύχτα μαζί της. Το «πρωινό μάθημα» που της υποσχέθηκε φάνταζε μακρινό. Δεν ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που θα πατούσε την υπόσχεσή του. Του άρεσε τώρα κι αυτό ήταν αρκετό…
…
Τον κοιτούσε στα μάτια την ώρα που κουνιόταν βασανιστικά πάνω του. Η ανάσα του ακουγόταν βαριά καθώς της έπιανε το στήθος, τραβώντας την πιο κοντά. Έσκυψε πάνω στο πρόσωπό του νιώθοντας τη ζεστή του γλώσσα πάνω της. Του άρπαξε τα μαλλιά με τ’ αριστερό της χέρι, ενώ άρχισε να κουνιέται πιο έντονα την ώρα που με το δεξί της ψαχούλευε το στρώμα στην άκρη του κρεβατιού. Είχε γυρίσει την ίδια σκηνή πολλές φορές παίζοντας το ρόλο της μαθήτριας τόσο φυσικά, σαν θεατρίνα, σίγουρη για το χειροκρότημα του «κοινού» της. Μόλις τον ένιωσε να «σφίγγεται» τραβήχτηκε απότομα λίγο πιο πίσω, παρατηρώντας τον να ξερνά μόνος του μια στιγμιαία υγρή ανακούφιση στην κοιλιά της. Σκεφτόταν πως έφτανε η δική της ώρα τη στιγμή που πατούσε μια μόλις φορά το κρύο μέταλλο, γεμίζοντας ζεστό βαθυκόκκινο χρώμα τ’ ανακατεμένα σεντόνια. Τέλειωσε έτσι, μόνη της, αργά όπως πάντα, βγάζοντας τον παράλληλο ηδονικό της ρόγχο, αγκαλιάζοντας έναν παραμορφωμένο κόκκινο απρόσωπο σπασμό. Πάντα προλάβαινε ένα τελευταίο τσιγάρο πριν στείλει μήνυμα στις «καθαρίστριες»..
_______________________________________ (Ευχαριστώ πολύ τον deuced για το τέλος της ιστορίας) Ετικέτες MurderBallads |
| posted by weirdo @ 12:52 πμ |
|
|
|
| 1.7.08 |
| Soul eyes.. |
 Είσαι από τους ανθρώπους που η παρουσία τους και μόνο, πλημμυρίζει έναν χώρο με φως.. Μπορεί κάποιος πολύ γρήγορα να αντιληφθεί πόσο ξεχωριστός είσαι, αρκεί να σε ακούσει να μιλάς έστω για πέντε λεπτά.. Δεν ξέρω αν τελικά είναι τυχαίο, δεδομένες στιγμές στη ζωή σου και κατά παράδοξο τρόπο ακριβώς εκεί που αρχίζεις να χάνεις την ελπίδα σου για κάποια πράγματα, να συναντάς στο δρόμο σου έναν τόσο πολύτιμο οδηγό. Έναν μαγικό Δάσκαλο (όπως είσαι εσύ), που εμφανίζεται από το πουθενά, για να σε κάνει να πιστέψεις ξανά πως, όλες εκείνες οι αξίες στις οποίες πάντα πίστευες, αλλά θεωρούσες ίσως ουτοπικές και δύσκολες στην εφαρμογή, είναι τελικά εφικτές.. Πως έχεις τη δύναμη να τις ζωντανέψεις μέσα σου και να τις αξιοποιήσεις ο ίδιος με τον πιο χρήσιμο τρόπο. Όχι στάσιμα σαν απλή θεωρία, αλλά σαν όπλο και πράξη, αυθόρμητα και διαδραστικά, σε κάθε σου βήμα. Αρκεί να το επιθυμείς πραγματικά..
Δεν θα είχε νόημα να αναφέρω εδώ το πόσο χαρισματικός είσαι σαν επαγγελματίας. Νομίζω πως έχεις απόλυτη επίγνωση της δύναμής σου να μαγνητίζεις και να αφήνεις το αποτύπωμά σου ακόμη και στο πιο δύσκολο κοινό (κι ας είσαι ο πιο μετριόφρων και ταπεινός άνθρωπος που έχω γνωρίσει).. Το καταφέρνεις πολύ εύκολα, ακριβώς επειδή είσαι τόσο φωτισμένος και αληθινός..
Ίσως φυσικά, να ’ναι κι αυτός ακόμη ένας από τους λόγους που κάνουν κάποιον να σε θαυμάζει και να σε εκτιμά ακόμη βαθύτερα, αν έχει την τύχη να σε γνωρίσει και προσωπικά. Η αντιπαραβολή του ισχυρού επαγγελματικού σου ταλέντου, με την απίστευτη σεμνότητα και απλότητα του χαρακτήρα σου.. Ανεπιτήδευτος και ανοιχτός, με συμπεριφορά που περιβάλλει τους γύρω σου με τόση ζεστασιά, που τους μεταδίδει άμεσα και αβίαστα τη δική σου θετική αύρα και τους γεμίζει ενέργεια..
Ανήκεις στη σπάνια κατηγορία εκείνων που η ευγένεια, η καλοσύνη και η ανθρωπιά, όχι εξαιτίας συνθηκών ή ανταπόδοσης, αλλά σαν ουσιαστική στάση και τρόπος ζωής, με κάνουν να αισθάνομαι μεγάλη τιμή που με νιώθεις πραγματική σου φίλη..
Θα μπορούσα να μιλάω ώρες για σένα, αλλά καμία λέξη δεν θα κατάφερνε να αποδώσει με ακρίβεια το σωστό χαρακτηρισμό για τη μοναδικότητά σου. Η (συμβολική) αναφορά μου εδώ, αλλά και απευθείας στη μεταξύ μας επικοινωνία, είναι πάντα φτωχή και ελλιπής.. Είμαι πραγματικά τυχερή που έχω αποκτήσει έναν τόσο υπέροχο και σπάνιο φίλο.. Και επιμένω πως δεν νομίζω πως το αξίζω..
- Σ'ευχαριστώ για τα μονοπάτια που μου δείχνεις και την υπέροχη φιλία σου.. Για την αξία όλων εκείνων που δεν καθορίζονται από ταμπέλες, ούτε περιορίζονται σε νόρμες και στερεότυπα. Για το παράδειγμα που είσαι για μένα και για όλη σου τη βοήθεια, που είναι πολύ μεγαλύτερη από όσο νομίζεις..
Η δύναμη για κάθε βήμα εμπρός στη ζωή μας βρίσκεται μέσα μας και είναι εφικτή, ναι. Και είναι πολύ εύκολο τελικά να τη δούμε έχοντας ανοιχτά τα μάτια της ψυχής..
____________________________
(photo από έργο της εικαστικού Αιμιλίας Παπαφιλίππου στο Blind Date # 12 του 2007)
Ετικέτες To a very special friend |
| posted by weirdo @ 12:52 μμ |
|
|
|
| 27.5.08 |
| Morphine Child (3) |
 Του ήταν αδύνατο να λειτουργήσει διαφορετικά. Ζωντανή εμμονή, αυτό παρέμενε για κείνον.. Παρ’όλο που δεν ήταν και λίγα τα χρόνια που μεσολάβησαν. Ο χωρισμός τους του είχε στοιχίσει σαν απώλεια θανάτου. Όχι. Πολλά περισσότερα απ’αυτό.. Ακόμη και την εποχή που τουλάχιστον με την κοσμική έννοια, έπαψε να τη ‘θρηνεί’, ένα κομμάτι μέσα του εξακολουθούσε να της ανήκει ολοκληρωτικά. Μια βασανιστική τιμωρία για όλα όσα είχε αγαπήσει με απόλυτο πάθος σ’ εκείνη.
Εντάξει.. Όλα έδειχναν πως η άλλη ίσως μπορούσε πραγματικά να σταθεί δίπλα του. Η καινούρια αρχή, μαζί της, προδιέγραφε όλα τα σημάδια μιας νέας γέννησης για τον Ραλφ, της δικής του αναγέννησης. Αφέθηκε εύκολα, πόσο εύκολα.. Ένιωσε πράγματα γι’αυτή, ορκίστηκε πως τα ένιωσε.. Αυτή τη φορά ήταν σχεδόν σίγουρος πως με το να υποταχθεί και να κατακτήσει κάποιο άλλο, διαφορετικό – τελείως διαφορετικό- από εκείνη πλάσμα, θα του έδινε νέα πνοή..
Κι έγινε εκείνος πνοή. Ανάσα, για κάποια που τον χρειαζόταν, όσο δεν ένιωσε να τον χρειάζεται ποτέ κανείς.. Όμορφο συναίσθημα, σαν όνειρο που μόλις ξυπνάς, εύχεσαι να μπορέσεις να δεις ξανά και το επόμενο βράδυ.. Ένα όνειρο που κράτησε ακριβώς ένα χρόνο.
Δεν θεώρησε σύμπτωση το γεγονός πως το βράδυ που τη συνάντησε ξανά έμοιαζε πολύ με εκείνο που τον είχε παρατήσει. Ζεστό και υγρό. Όλο αυτό το διάστημα, στις φιλότιμες προσπάθειές του να την ξεχάσει, κάπου-κάπου, έτσι από σαδομαζοχισμό, οραματιζόταν τη σκηνή που οι δυό τους ίσως έπεφταν κάποτε και πάλι ο ένας πάνω στον άλλο. Δεν θα της μιλούσε. Θα της έριχνε ένα σκληρό βλέμμα και θα της γυρνούσε την πλάτη, αποχωρώντας πανηγυρικά..
Ένιωσε το κορμί του να παραλύει. Τίποτε από ό,τι είχε προσχεδιάσει. Χλώμιασε και καθώς την παρακολουθούσε να τον πλησιάζει, ευχόταν να ανοίξει η γη να τον καταπιεί.
"- Γεια.. Χαθήκαμε.."
Είχε μια μοναδική ικανότητα να τον ρίχνει, σχεδόν χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα. Από την αρχή της σχέσης τους. Η απόλυτη αυτοπεποίθηση μιας υπεροχής που μπορούσε να τον καθυποτάξει σε όποια κατάσταση κι αν βρισκόταν. Το ήξερε καλά. Τότε. Και τώρα..
Κι η δεύτερη ευκαιρία του μαζί της, δεν ήταν παρά ψίχουλα. Του τα πέταγε σε δόσεις, σαν συνταγογραφημένα χάπια κι εκείνος τα μάζευε τυφλά και υποτακτικά, σαν εκπαιδευμένο ζώο. Γι’ αυτό έφευγε μετά από κάθε ερωτική τους κορύφωση. Για να προλάβει τη δική της επόμενη ‘έξοδο’, διαφυλλάσσοντας έτσι και τα τελευταία υπολείμματα της στραπατσαρισμένης του περηφάνιας.
"- Μείνε απόψε.."
"- Τι νόημα έχει;.."
"- Αυτό είναι το πρόβλημα με σένα. Προσπαθείς να εκλογικεύσεις τα πάντα.. Δεν θα σου βγει σε καλό. Απλά στο λέω.."
Κρεμόταν απ’ τους μορφασμούς και τις λέξεις της, προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσει κάποιο κρυμμένο μήνυμα. Της δινόταν και πάλι ολοκληρωτικά, συνειδητοποιώντας πάντα πόσο λάθος είναι, μη μπορώντας όμως ποτέ να το ελέγξει. Άλλωστε αυτό του ζήτησε και σ'αυτό συμφώνησε. "- Να περνάμε καλά.."
Δεν είχε ιδέα για πόση ώρα είχε αποκοιμηθεί, ούτε πόσο ή τι είχε πιει. Το φωτάκι στον τηλεφωνητή αναβόσβηνε. Ένιωθε το κεφάλι του βαρύ, σαν να ξύπνησε από τρομερό εφιάλτη..
"- Μου λείπεις.. Αλλά θέλω μόνο να ξέρω αν είσαι καλά.. Χαίρομαι που τα ξαναβρήκατε.. Αρκεί να είσαι ευτυχισμένος.. Γεια χαρά.."
"- Είσαι τρελός", σκέφτηκε φωναχτά και αυτή τη φορά βάρυναν τα μάτια του από δάκρυα που δεν μπορούσε να συγκρατήσει. Βγήκε ξανά στη βεράντα για να μαζέψει τα θρύψαλα από τα σπασμένα ποτήρια. Το βλέμμα του έπεσε πάνω στο μισοσκισμένο μακρόστενο πακέτο. Βούτηξε από το τραπέζι το βιβλίο, την κασέτα και το σημείωμα και τα έριξε πάλι πίσω χωρίς δεύτερη ματιά. Πήρε το μπλοκ από δίπλα κι έσκισε ένα κομμάτι χαρτί :
«..So take all that you know and stuff it in a hole,
And in ten thousand years someone will take you home, Rewind the words in which you roam..»
Μουντζούρωσε τη δική του διεύθυνση και διόρθωσε από πάνω σημειώνοντας τη δική της. Θα της το ταχυδρομούσε νωρίς το πρωί, πηγαίνοντας για τη δουλειά.
Δεν ήταν σίγουρος τι ήταν αυτό που τον έκανε να θεραπευθεί σε δυο μόλις ώρες από την εξάρτηση σχεδόν μιας ολόκληρης ζωής.. Ή μάλλον τώρα ήταν πιο σίγουρος από οτιδήποτε άλλο στη ζωή του τελευταία.. Το όνειρο που έβλεπε επί ένα χρόνο.. Είχε κλείσει για λίγο τα μάτια σ'αυτό, όμως ετούτη τη φορά ήταν το μόνο που ανυπομονούσε πραγματικά να ξαναδεί…
Ευχαριστώ τους φίλους για την όμορφη έμπνευση..
Ετικέτες DarkOnFire |
| posted by weirdo @ 1:36 πμ |
|
|
|
Sweet and tender hooligan | Blogger Templates by Gecko & Fly.
No part of the content or the blog may be reproduced without permission.
Learn how to Make Money Online at GeckoandFly
First Aid and Health Information at Medical Health
|
